چشم راست من، نگاهی به اثر سونیا صادقی

چشم راست من، نگاهی به اثر سونیا صادقی

سونیا صادقی در سال ۱۹۸۲ در ایران متولد شد و از سال ۲۰۰۳ کار آموزش نقاشی را در مدارس نقاشی آغاز نمود. پیش از این سونیا صادقی در سال ۱۹۹۹ جایزه نفر اول طراحی آرم دوستی شنوایان و ناشنوایان را برده بود و در این سال‌ها در کنار برگزاری نمایشگاه‌های متعدد، جوایز قابل توجهی را نیز به خود اختصاص داده است. آثار صادقی بسیار درونی هستند، او اتفاقات را از دل ماجراهای شخصی و احوالات درونی بیرون می‌کشد و از این رو با سوژه‌هایی بسیار یونیک و درخشان به مقابل مخاطب می‌رود. آثاری که به سبب درونی بودن، برای بیننده مبهم و از طرفی برای تجربه‌های مشترک برای بیننده قابل هم حسی است.
یکی از این آثار، تابلویی است که صادقی با اکرلیک روی بوم آن را کشیده است. می‌توان این تابلو را تنها تجسمی از یک درد جسمی – چشم راست نقاش – برداشت نمود. در حالیکه درد هیچ نمود خارجی‌ای ندارد، اما در این اثر صادقی این احساس درونی را به خوبی در تابلوی خود بیان کرده است و با استفاده از رد قلم، دردی را که در درون کشیده است به بیننده انتقال داده است. این تابلوی اکسپرسیونیست با حجم سیاه بزرگی که امتدادی از موی شخصیت است در سمت راست صورت شخصیت اشغال می‌شود، نشانه‌ای از دردی پیش رونده و گسترده که در حال نابودی و در خود کشیدن چهره شخصیت و خورندگی او از درون به بیرون است.
همچنین صادقی فضای داخلی چشم راست شخصیتش را نیز با استفاده از تاچ‌های سیاه، تخریب کرده است، تخریبی که به القای حس نابودی و آسیب دیدگی این چشم منجر می‌شود و به سرعت مخاطب آن را در می‌یابد. صادقی با ادامه دادن همین تکنیک در بخش دهان شخصیت و نمایش حفره‌ای مشکی و بی مرز به این حس دامن می‌زند .
ریختگی‌هایی نیز بر روی چهره شخصیت تابلو کشیده شده است که حالتی از گریه ناشی از درد و سقوط چهره شخصیت در اثر درد نادیدنی و ناپیدا دارد. صادقی همچنین با استفاده از تاچ‌های واضح و نمایش رد قلم‌ها به تخریب چهره و در هم ریختگی آن دامن زده است. ازطرفی رنگ چهره این اثر بسیار متنوع و نامعین است و از این رو کمی یادآور تابلوی ” پرتره نشسته دورا مار ” پیکاسو است، هرچند از هندسی سازی‌ها و مرزبندی‌های آن اثر در تابلوی صادقی نشانه‌ای دیده نمی‌شود.
صادقی یک نقاش اکسپرسیونیست است، در برون کشیدن انفعالات درونی به جهان خارجی، هرگز نمی‌توان مرزها را ساخت، شکل‌ها را به دقت ترسیم کرد و بر خطوط تکیه کرد، صادقی نیز با تکیه بر همین، اثری بدون خط و فارغ از مرزها و خط کشی‌ها و هندسی‌ سازی‌های رایج را خلق می‌کند، بنابراین شباهت این اثر با پرتره دورا مار پیکاسو در بخش انتخاب پالت رنگی چهره و استفاده از تکنیک چهره‌های چند رنگه است، که هرکدام اشاره‌ای به احساساتی دارند که در انسان‌ها وجود دارد، احساساتی که مانند درد در انسان وجود دارد و دیده نمی‌شود، تنها خود فرد با جان و توان خود آن را حس می‌کند و برای بازگو کردنش مجبور است از تکنیک‌های متنوعی استفاده کند، چرا که نمود داخلی، ورای وقوع خارجی است و موفقیت در تبادل بین این‌ها، همان رمز موفقیت صادقی در خلق آثارش است.

صفحه‌ی اینستاگرام خانم سونیا صادقی