مهمترین مشخصه موسیقی کلاسیک اینه که همه چیز ثبت شده و غیر قابل تغییر هست.پس چرا اجراهای مختلفی از یک کار واحد اجرا میشه؟
– مدیوم .
برای انتقال هر نوع هنری،نیاز به مدیوم یا انتقال دهنده وجود داره.در نقاشی ، بوم . در سینما ، پرده سینما . در موسیقی، ساز ها .
مسئله اول ضبط اثر هست.وقتی موسیقی ای رو به صورت زنده گوش میکنیم ، در واقع ترکیب صدای سازهای مختلف رو میشنویم.اما وقتی در استودیو ضبط میشه ، در عمل نوازنده ها به صورت جداگانه قطعات رو مینوازند.
حالا اگه در یک اجرای زنده اون اثر رو ضبط کنیم چی؟
مسئله دوم پخش کننده ست.وقتی ما به یک موسیقی از طریق فایل گوش میکنیم ، در واقع مدیوم اون اثر رو از ساز به بلندگو تغییر دادیم.برای رفع این مسئله از بلندگوهای مانیتورینگ استفاده میشه.این اسپیکرها یا هدفون ها بدون هیچ نوع دستکاری جانبی ای ، فایل موسیقی رو پخش میکنند.اما با هر نوع کیفیت و وسواسی ، عملیات ضبط و پخش از فیلترهایی خواسته یا ناخواسته عبور میکنند.
در نتیجه ما ناگزیر هستیم که یک اثر در موسیقی کلاسیک رو به صورت زنده و بدون استفاده از دستگاه های انتقال صوت گوش کنیم

با رهبری George Szell مجارستانی و پیانوی سِر کلیفرد کرزن انگلیسی بشنویم-ارکستر سمفونیکِ لندن-سالِ ۱۹۶۲

و به نظرِ من بهترین اجرای این اثر با رهبری ایگن یخوم آلمانی و پیانوی امیل گیللس اهل شوروی سابق و از بزرگترین نوازندگان پیانو قرن بیستم-ارکستر فیلارمونیکِ برلین -سالِ ۱۹۵۰