نگاهی به عکس پزشک دهکده اثر یوجین اسمیت

ویلیام یوجین اسمیت عکاس و خبرنگار آمریکایی است که به دلیل بی‌پروایی در نوع نگاه و ثبت تصاویر خشن از جنگ جهانی دوم مشهور شد. یوجین اسمیت را می‌توان یکی از تاثیرگذارترین عکاسان قرن بیستم به‌حساب آورد؛ کسی که تلاش کرد تا از تلفیق نگاه هنرمندانه و دیدگاه‌های انسانی خود از عکس و عکاسی به عنوان یک رسانه و ابزار بیان مدرن استفاده کند. عکس پزشک دهکده اثر یوجین اسمیت در سال ۱۹۴۸ گرفته شده است. این عکس در مورد پزشک شجاعی بنام ارنست سریانی در روستای کلرادو می‌باشد که یوجین به مدت ۲۳ روز با او همراه شد؛ هیچکدام از عکس‌های اسمیت به اندازه این عکسش بیانگر تفکرات و حالات روحی او نمی‌باشد. وقتی اسمیت با او همراه شد دید که چگونه این پزشک از کودکان مراقبت می‌کند و چگونه نگران مال مردم است و خود را مسئول و موظف حال آنها می‌دانست به طور مثال: در صندلی عقب ماشین به تزریق می‌پرداخت و همچنین عکس‌های رادیولوژی بیماران را با دقت و حوصله مشاهده می‌کرد و این پزشک در همه حال همراه و همپای مریضانش بود.
در این عکس با مشاهده چهره پزشک حس نگرانی و مضطرب بودن را به مخاطب القا می‌کند و این عکس از جذبه هنر انسانی بهره‌مند است و شامل تفسیر مشترک اجتماعی است یعنی هر شخصی با دیدن این عکس به راحتی می‌تواند به حس انسان دوستانه پزشک و تا چه حد وظیفه‌شناس است پی برد.
از حالت ایستادن او می‌توان به بحرانی بودن و شرایط پر از تنش و اضطراب او پی برد و در هنگام راه آمدن پزشک مصمم بودن موج می‌زند و این عکس طوری گرفته شده که پزشک در مرکز کادر باشد و همه توجهات فقط و فقط بر روی پزشک است؛ این عکس از جنبه قوی روایی بهره مند است به طوریکه هر شخصی عکس را ببیند به راحتی می‌تواند داستان عکس را بدون هیچ پی‌نوشتی برای خود مجسم کند.
در عکسی دیگر که پزشک حین معالجه کودکی می‌باشد به راحتی می‌توان از چروک پیشانی پزشک و دفرمه شدت پیشانی و فرم چشمان نگران پزشک به این موضوع پس برد که پزشک در حال تفکر و تمرکز بالا برای درمان فوری کودک است و بر وضعیت فکری_احساسی پزشک تاکید دارد. در این عکس چهره زخمی کودک ولی معصومش کاملا تضاد رفتاری جالبی با چهره بیتاب پزشک است. اسمیت بخوبی توانست با کادر بندی مناسب تا حدودی برای نشان دادن تنهایی پزشک موفق عمل کند و سوژه عکاسی و نقطه دید عکاس یا همان فاصله مناسب سوژه و عکاس در تولید معنای عکس نقش بسزایی داشت و با توجه به اینکه دوربین، سوژه و عکاس ۳ عامل اساسی تولید عکس هستن و از طریق کاربست ابزارهای تحلیلی میتوان تشخیص داد که عکس مخاطب را به کدامیک از این ۳ عامل ارجاع می‌کند که در این عکس سوژه بهترین عامل است و بعدا از سوژه هنر عکاسی ِ عکاس حائز اهمیت است.
عکاس با تجربه و برخوردار بودن از شم قوی عکاسی می‌تواند حقایق و حرف‌های پنهان شده در پشت عکس را به خوبی بیان کند و هنر عکاسی تنها ثبت منظره زیبا و لحظه‌های خاطره‌انگیز نیست بلکه بیان درد و رنج و بسیاری از مشکلات می‌باشد که بدون شک هر عکس با هرگونه گرایش دارای ارزش‌های بصری است. این عکس با ترکیب‌بندی‌های قوی و کنتراست و سیاه سفید بودنش موجب می‌شود کمک زیاد دکتر نسبت به مردم را در ذهن مخاطب پر رنگ‌تر کند و به خاطر بسپارد.
عکس‌های سیاه سفید و رنگی هر کدام در دوران خود در حد و اندازه‌ی یک سبک و مکتب هنری از کمال لازم برخوردار بودند ولی ارزش هنری عکس‌های سیاه سفید را نمی‌توان نادیده گرفت زیرا مخاطب با مشاهده اینگونه عکس‌ها کمتر کاستی و نقص را در فرم و محتوای آن حس می‌کند و یون اسمیت که عکس‌هایی در بخش فتوژورنالیسم معروف‌تر از گذشته شده بود و بخوبی می‌توان این برتری اورا نسبت به بقیه عکاسان در این عکس را حس کرد و عکاسانی همچون اسمیت بخاطر چشمان واقع‌بینانه به قلب و عمق موضوع هجوم می‌برند و دریچه‌ای تازه بر زندگی آدم‌ها می‌گشایند که حتی از چیزهای ساده هم به راحتی عبور نکند و درون هر چیزی پر از شگفتی‌های بسیار است.