نگاهی به عکس دختر افغان اثر استیو مک کوری

استیو مک کوری متولد۱۹۵۰ در شهر فیلادلفیا آمریکا است و در ژانر خبری فعالیت می‌کند. استیو یکی از برجسته‌ترین افراد در زمینه عکاسی از جنگ‌ها و رویدادهای مهم جهانیست و به عکاسی تحولات در کشورهای مختلف از جمله کشورهای خاورمیانه پرداخته است. البته می‌توان گفت استیو مک کوری عکاس چیره‌دستی است که خود را محدود به نوع خاصی از عکاسی نکرده است و با مشاهده آثارش قابل درک است که استیو بسیار در تلاش است تا انسان و لحظه‌ای از زندگی انسان‌ها در سراسر دنیا را به تصویر بکشد، تصاویر او با انتقال احساسات و عواطف انسانی، منجربه تقویت روحیه‌ی صلح طلبی انسان‌ها می‌شود.
تصویر دختر افغان از دختر۱۲ساله‌ی افغانیست بنام شربت گله که طی بمباران‌های افغانستان توسط اتحاد شوروی اعضای خانواده خود را از دست داد و به اردوگاه پناهندگی پاکستان فرار کرد.
در تمام دوران جنگ‌ها با صحنه‌های مختلفی از چهره مواجه شدیم که با بیان حالات روحی مختلف تلاش انسان‌ها برای ادامه زندگی را نشان می‌داد. اکثرا احساستی مانند گریه، ترس، تسلیم، ناامیدی و … که کاملا هماهنگ با حالات روحی سوژه و شرایط زندگی سوژه بوده است، اما این عکس نمود واقعی یک پرتره هدفمند است که عکاس با استفاده از کل کادری که در اختیارگرفت و به بوسیله‌ی دیفاگرام باز دقیقا بر قسمت اصلی سوژه فوکوس کرده و فارغ از هر بک ‌گراندی تلاش برای نشان دادن هرچه تمام‌تر دنیایی از حرف‌ها و سختی‌هایی که در میان صورتی نشسته و شالی‌مندس در کنار چهره‌ای محکم با دهانی بسته و با چشمانی که قوی بودن و غروری که مطابق با شرایط سنی سوژه است و حتی حس تنفر و استقامت را در عین سرد بودن نگاه دختر پرداخته است.
قرار دادن چشم سوژه در وسط و تمرکز عکاس روی چشم‌ها به عنوان نقطه کانونی عکس باعث می‌شود که با دیدن این عکس، خودمان را مخاطب سوژه حس می‌کنیم و ارتباط غیرکلامی عمیقی صورت می‌گیرد. چشم‌ها مانند دریچه‌هایی هستند که مخاطب را به روح وارد می‌کنند و اندک چیزهایی وجود دارند که چنین قدرتی داشته باشند و البته استفاده از تکنیک کچ لایت با نور طبیعی یا بوسیله ابزار تاثیر خیلی زیادی روی بیننده گذاشته است.
و نکته‌ی تخصصی و مفهومی قابل توجه این عکس کنتراست رنگی بین سوژه و بک‌ گراندش در عین حال وجود نقاط یک رنگ و مشترک سوژه با بک ‌گراند سبزش است که حس هماهنگی با محیط و آرامش را در نهایت تضادها القا می‌کند که به مفهموم سازگاری سوژه با محیطی که به اجبار در آن قرار گرفته است می‌باشد و این سازگاری دلیلی بر حس قدرتی است که از چشمانش شاهد هستیم و یا برعکس قدرت ذاتی سوژه که باعث سازگاری او با محیطش است .
پناهجویان یا حتی همه‌ی افرادی که در شرایط گوناگون بسرمی‌بریم برای زنده ماندن و ادامه حیات مجبور به سازگار شدن با محیط هستیم.
در آخر می‌توانیم این عکس را به عنوان نماد مبارزات و مقاومت مردمی کشور افغانستان که سالیان درازی است که در ناامنی و جنگ بسر می‌برند دانست.
و نکته جالب عکاس این عکس سوژه خود را بعد از سال‌ها وقتی که جوانی ۳۰ ساله اما ظاهری شکسته‌تر و مادر چند فرزند شد دوباره ملاقات کرد.