دیوید سیمور ملقب به چیم، عکاس خبری و مستقل اومانیسم و ضد جنگ بود که از موسسان آژانس عکاسی مگنوم نیز به شمار می‌رود. سیمور در سال ۱۹۱۱ و در ورشو لهستان متولد شد، جایی که از اصلی‌ترین نقاط درگیر در جنگ جهانی بشمار می‌رفت و از همین رو نیز شاید یسمور تا این اندازه به پیریزی انتشار پیامدهای جنگ برداشت و عکاس جنگ بدل شد. ملاقات سیمور با رابرت کاپا و هنری کارتیه برسون، سرانجام منجر به تاسیس مگنوم گشت. دیوید سیمور از آن دسته از عکاسانی است که در این مسیر به مرگ نیز رسید. سیمور در سال ۱۹۵۶ در جریان جنگ داخلی مصر در شهر سوئز در اثر شلیک رگبار در حین عکاسی به مرگ رسید. در سال ۱۳۳۷ شمسی و به درخواست یونسکو سیمور مامور عکاسی از وضعیت کودکان پس از جنگ جهانی دوم شد. یکی از معروف‌ترین آثار این پروژه عکسی است که سیمور در سال ۱۹۴۸ و در رم ایتالیا به نام خانه برای کودکان جانباز به ثبت رسانید. در این عکس کودکان در حال بازی کردن با توپ در حیاط خانه هستند و زوج میانسالی که در دو سوی تصویر در حال تماشا یا بازی با کودکانند!

این تصویر یکی از درد آورترین تصاویری است که در این پروژه وجود دارد. تصاویر کودکان با عصا، کودکانی که پا یا دست خود را از دست داده‌اند و سایر کودکانی با نقص عضو که در حال بازی کردن هستند، تصویر بسیار متاثر و در عین حال امید بخش را بوجود آورده است. زندگی که پس از جنگ می‌تواند جریان خود را باز یابد و برای رسیدن به جهانی در صلح و آرامش پیش برود، حتی اگر چیزهایی از دست رفته باشند که دیگر نتوان آن‌ها را بدست آورد. این تصویر، پیامی دوجانبه از جنگ دارد؛ نمایش خشونت‌های بی‌بند و بار ظالمانه جنگ علیه کودکان و جهان زیبایی که آنها می‌توانند حتی با رنج بیافرینند. تصویر کودکی که جلوتر از بقیه با دو پای چوبی قرار دارد، به تراژیک شدن این اثر کمک بسیاری می‌کند. در کنار این کودک، پسر دیگری که بر روی یک پا ایستاده و در دوردست‌تر، کودکانی با یک دست، همگی پر از تصاویر دردمندی هستند که در فرم لبخند محو کودکان، نقش امید را می‌پذیرند. استفاده سیمور از پرپسکتیو در چینش کودکان، تصویری همه جانبه را می‌سازد. همچنین سیمور در استفاده از نور و کنتراست نیز بسیار هوشمندانه رفتار کرده است. خانه، درختان و سایر عناصر پس زمینه، با کنتراست تیره در تقابل با کودکان که در معرض نور شدید قرار دارند، این کودکان را بارزتر ساخته است و بر حضور آنها تاکید مجددی دارد. همچنین بسته شدن قاب تصویر به شکلی که تمام کودکان در میان دو فرد بزرگسال دیده می‌شوند شاید نمایانگر تهدیدی باشد که هنوز زندگی این کودکان را می‌تواند هدف قرار دهد و یا تصویری از نیاز این کودکان به مراقبت!

کودکانی که بر هوا پریده‌اند در تقابل با کودکان معلول نیز تصویری از رهایی و آزادی حرکت در مقابل نقصان معلولین ساخته است که به حزن این تصویر اضافه می‌کند. از سوی دیگر و عامدانه سیمور توازن را در عناصر تصویر رعایت نمی‌کند. گوشه سمت راست تصویر به شکل قابل توجهی سنگین‌تر از زاویه مخالف آن است. بنظر این تلاش سیمور بر روی نگه داشتن چشم بیننده بر روی این موجودات آسیب دیده از جنگ است. سیمور در قالب یک عکاس ضد جنگ، وظیفه‌اش را برای نمایش بدی‌ها و آسیب‌های جنگ، و امید به دنیای پس از جنگ و آینده‌های روشن به خوبی در این عکس به نمایش گذاشته است؛ بی‌دلیل نیست که این تصویر تا این حد موفق و مشهور باشد.



مطالب مرتبط