کارلو ساراچنی یه نقاش ایتالیایی اوایل دوره باروک بود که توی قرن شونزدهم و هفدهم میلادی زندگی می کرد. بعد از انتشار یه رساله ی جدید تو سال ۱۹۶۸، شهرت ساراچنی به عنوان «نقاش درجه یک رده ی دوم» بهبود پیدا کرد. با اینکه ساراچنی توی ونیز متولد شد و همونجا هم از دنیا رفت، نقاشی های اون مشخصاً به سبک رمی هستن. ساراچنی سال ۱۵۹۸ به رم نقل مکان کرد و نه سال بعد توی آکادمی سن لوکا عضو شد. ساراچنی هیچوقت به فرانسه نرفت، با اینحال فرانسوی رو خوب صحبت می کرد و پیروان فرانسوی داشت و به سبک فرانسوی لباس می پوشید. البته نقاشی های ساراچنی اول بیشتر تحت تأثیر نقاشی های آدام السهایمر آلمانی بودن که اون زمان توی رم زندگی می کرد.
سال ۱۶۰۶ که نقاشی مشهور «مرگ باکره» اثر کاراواجو برای قرارگیری تو محراب کلیسای سانتا ماریا دلا اسکالا مورد تأیید قرار نگرفت، این ساراچنی بود که جایگزین مناسب رو خلق کرد. ساراچنی از نورپردازی دراماتیک، شخصیت های یادبود گونه، جزئیات طبیعت گرایانه و حرکت دایمی موجود تو آثار کاراواجو تأثیر گرفت و به این ترتیب یکی از اولین نقاشان پیرو سبک کاراواجو به شمار می رفت.