امپرسیونیسم‌ها که با تاکید بر نور و رنگ و تضادهای رنگی و تاچ‌های سریع و بی‌نظمی به شهرت جهانی رسیده بودند در قرن بیستم سریع جای خود را به نوادگان محبوب و توانمندشان پست امپرسیونیست‌ها دادند موفقیت پست امپرسیونیسم‌ها بسیار چشمگیر و فراگیر بوده است و نقاشان معروفی مانند پل سزان، پل گوگن، تولوز لوترک و ون گوگ به سرعت به شهرت جهانی رسید و به تبع آن آثارشان همانند پستچی تنها و آسمان پرستاره بر سر زبان‌ها افتاد. پست امپرسیونیسم اما به خودی خود تعریف مشخصی از یک سبک را ارائه نمی‌دهند بلکه روش و سیاه‌هایی است که با تاکید بر ساختاری محکم جاده‌ای فراخ برای تحولات نوین در نقاشی قرن بیستم بود که نمونه آن آغاز مکتب کوبیسم توسط پس از آن بوده است یکی از آثار معروف سبک پست امپرسیونیسم تابلوی کافه شبانه اثر ونگوگ نقاش مجنون است که اگر کسی نقاشی آسمان پرستاره را دیده باشد به راحتی در خواهد یافت کافه شبانه نیز اثر همان نقاش است یکی از مهمترین خصیصه‌های مشترک در هر دو اثر نحوه نمایش نور در تابلو است ونسان ونگوگ برای نشان دادن لایه‌های نوری در این اثر درست مانند آسمان پرستاره از تاچ‌های خطی سریع و متحدالمرکز به دور لامپ‌های کافه استفاده است این تاچ‌ها بیش از آنکه تصویری علمی و درست از عملکرد این لامپ‌ها باشد انتزاع هنرمند از روشنایی خورشیدوار است. همچنین تاکیدآمیز ونگوگ در بازی نور و سایه‌ها یکی از ویژگی‌هایی است که او از پیشینیان امپرسیونیسم خود به میراث برده است. نور به شکلی اغراق شده فضای کافه شب روشن کرده است در واقع بیش از آنکه نور نتیجه روشنایی لامپ‌ها باشد نتیجه نوری به نظر می‌رسد که از در انتهای تصویر به داخل می‌آید در عین حال اما سایه میز بیلیارد مشخص می‌کند که نور مورد نظر ون گوگ نور گسترده است که در فضا وجود دارد ونسان ونگوگ هم چنین اصراری بر ترسیم جزئیات خصوصا جزئیات افراد ندارد بلکه از تاچ‌های رنگی یکدست و خالص که با کمترین حرکت قلم کشیده شده است به عنوان کرکترهای انسانی اثرش استفاده می‌کند مخاطب هرگز فیگوری درست و کامل از افراد را نمی‌بینند و تنها شمایلی که نشانه‌ای از انسان است در تصویر مشخص شده. از عناصر و عوامل سنتی نقاشی در این اثر نشانه پررنگی نیست تمام فضا توسط فرم گرایی ایجاد شده توسط رنگ و نور و تاچ‌های سریع و کم حوصله شکل گرفته است علیرغم آنکه جزئیات بسیاری در این اثر مشخص است اما عناصر خود جزئیاتی ندارند و بیشتر به شکل سمبل‌ها به کار گرفته شده‌اند ونگوگ در این اثر از پرسپکتیو دست و پا شکسته برای عمق بخشیدن به تابلواش استفاده کرده است و علیرغم یکدست و خلوص رنگ دیوارها و سقف‌ها با استفاده از رد قدم بر روی کف کافه هم بافت و جنس چوبی آن را نشان داده است و هم به خطوط پرسپکتیوی اثرش تاکید کرده و عمق بیشتری را به نمایش گذاشته. ون گوگ مانند سایر پست امپرسیونیست‌ها علاقه‌ای به استفاده از خطوط ندارد بلکه با رنگ‌های خالص و سایه روشن‌ها صفحه‌ها و پس از آن حجم‌ها را تشکیل می‌دهد کافه شبانه ترسیمی از رنج‌ها و تنهایی‌های انسان معاصر است که برای فرار از شرایط نامطلوب به دنبال تسکین است حجم‌های سیاه که مشتریان کافه هستند دو به دو یا تنها و کاملاً سر در گریبان و بیگانه با فضای اطراف در حباب شخصی خود قرار دادند و تصویری از غم تنهایی را که نحوه‌ای از پناه بردن به الکل است نشان می‌دهند. پیش خدمت که با تاچ رنگی سفید از سایرین متمایز ترسیم شده در نور قرار دارد و بی‌قرار و کلافه به نظر می‌رسد گویی از شغل خود و تحمل رنج‌های مردم خسته است یکی از نکات جالب در این اثر این است که با آن که مشتریان کافه در ذیل نورها نشستند اما ون گوگ آنها را در سایه روشن قرار داده است. کافه شبانه به سبب استحکام و ساختاری فرم‌گرایی حجم‌گرایی بر پایه نور و رنگ استفاده از رنگ‌های یکپارچه و تازه‌های سریع و کلی نماینده به سزایی از پست امپرسیونیسم به حساب می‌رود.