جان بری آهنگساز بزرگ بریتانیایی است که عمده شهرتش را مرهون ساخت قطعات فیلم‌های جیمز باند است و در سال ۲۰۱۱ و در سن ۷۷ سالگی از جهان رفت در بیش از ۵۰ سال سابقه هنری خود توانسته بود برنده ۵ جایزه اسکار و بسیاری از جوایز معتبر دیگر شود. یک جایزه اسکار و یک گرمی را برای آهنگسازی موسیقی متن فیلم dance with wolves شاهکار حماسی وسترن در سال ۱۹۹۰ برده است. موسیقی این فیلم قطعا یکی از ماندگارترین آثار موسیقی سینماست که از قدرتمندترین و موفق‌ترین قطعات آهنگساز فقید نیز به شمار می‌رود. داستان فیلم براساس رمانی به همین نام است است که راوی داستان سربازی از ارتش اتحادیه آمریکا در دهه ۱۸۶۰ میلادی است. جان بری در ساخت این قطعه میزان اکثریت تعهد خود به فیلمنامه را در قالب زبان موسیقی نشان داده است. این قطعه اثری باشکوه و حماسی است که از سازهای مختلف ارکسترال در آن استفاده شده. با شروع قطعه شنونده سریعاً تم حماسی آن را در می‌یابد اما بری با زیرکی تم وسترن را به شکل نامحسوس در لایه‌های موسیقی‌های این قطعه آورده است. این قطعه با نوای سازهای بادی و زهی و در آکورد f آغاز می‌شود. در واقع این اصلی‌ترین آکورد این اثر است که در میان آن استفاده از آکوردهای مینور باعث شده تا این قطعه تا حدودی نیز اثری تراژیک به شمار رود. استفاده مکرر بری از نت‌های کشیده و وایبریشن سازها و گام نسبتاً ساده ۴ چهارم سبب شده همزمان با ریتم کند این اثر، این ترک اثری بسیار احساسی به شمار می‌رود، به طوری که در همان لحظه اول مخاطب قطعه خود را با آن همراه و هم سفر می‌بیند و تا پایان قطعه نیز در آن اسیر شده است. این مهارت جان بری است که سبب می‌شود تا همه عناصر موسیقی در کنار هم به سبکی چیده شوند که در قطعه سکته‌ای به وجود نیاید و هیجان ناگهانی همراهی شنونده را با تنش روبرو کند و یا حتی شنونده از نفس بیفتد. استفاده همزمان از سازهای ویولن و ترومپت که از اصلی‌ترین سازهای این اثر به شمار می‌روند نوعی تلفیق از محلی بودن و کلاسیک بودن به اثر داده است که با توجه به داستان فیلم تکنیک بسیار درستی به نظر می‌آید. جان بری همچنین با استفاده از سازهای بادی و نت‌های کشدار آن نوعی بومی بودن و رهایی و تنهایی در طبیعت را تصویر کرده که برای بیننده این فیلم در درک و فهم داستان از منظر احساسی کاتالیزوری به شمار می‌رود. نوای نت‌های زیر در میان نتهای بم که به عنوان پس‌زمینه به کار رفته‌اند نوعی آرامش روانی را برای مخاطب به وجود می‌آورد که شنونده در همراه این اثر خود را تماشاچی طبیعت بکری می‌بیند که بی‌انتهاست. وی با تاکیدهایش در آکوردهای مینور در هر بخش این قطعه این بی‌انتها بودن مورد نظرش را نیز به شنونده یادآوری می‌کند و سریعاً می‌تواند در آغاز اثر شنونده خود را در تکرار مورد نظرش گرفتار کند هرچند به سبب آهنگسازی قدرتمندی که بری در این اثر دارد هرگز گوش شنونده تکراری را متوجه نمی‌شود و در هر بخش انگار با تصویر جدیدی رو بروست. بری در قطعه the john dunbar theme به خوبی توانسته وظیفه خود به عنوان آهنگساز فیلم را با خلق قطعه بیادماندنی ایفا کند.